2010 Retrospect

Vorig jaar op deze dag publiceerde ik mijn goede voornemens voor 2010. Vandaag is een mooi moment om te zien wat er van gekomen is.

Het is grappig te concluderen dat 2010 weer een erg leuk, succesvol en gelukkig jaar was. Ondanks dat ik geen enkel voornemen heb gehaald. Afgezien van het afvallen, kan ik er niet mee zitten dat ik mijn oorspronkelijke doelen niet haalde. Het jaar is anders gelopen dan ik had gedacht en daar heb ik mijn voornemens op aangepast. Ik schrijf dit overigens in alle ernst, en niet als een slap excuus.

  • Ik ben niet afgevallen, maar 1,5 kilo aangekomen. Dat is inderdaad jammer. Volgend jaar meer sporten.
  • 1 x 3 weken op vakantie in plaats van 5 x 1 week. De vakantie van 3 weken was in 1 woord ‘Super’.
  • Ik heb kleurstiften gekochten, maar tekenen kan ik nog niet. Het boek ‘Business Model Generation’ heeft mij de houvast gegeven die ik zocht in het visualiseren van een ideeën. Daarnaast heb ik contacten opgedaan met mensen die wel kunnen tekenen. Ik schakel hen graag in voor het echte werk.
  • Het is jammer dat er dit jaar geen nieuw ICT-Congres Delft georganiseerd kon worden, maar het was organisatorisch gewoon niet te regelen. De Waagclub II is er ook niet van gekomen. Het is in de praktijk lastig om drukke baasjes bij elkaar te brengen, al is het maar eens in de twee maanden. Om deze reden heb ik mij aangesloten bij Port 4 Growth een organisatie die exact datgene doet wat ik zocht: ondernemers bij elkaar brengen om van elkaar te leren.
  • De investering is afgeketst, schijnbaar was er niet de klik die nodig was. Hierdoor heb ik mijn energie volledig op Octavalent kunnen richten.
  • De cursus Duits ben ik gestopt. Ik ben nog steeds voornemens het examen B2 te halen, maar dan op mijn eigen tempo.
  • Door een wijziging in de bekostiging van universiteiten was het voor mij handiger om mijn studie zo lang mogelijk te laten duren. De master Cognitieve Psychologie start ik daarom op z’n vroegst volgend jaar.
  • Dit jaar schreef ik niet 26 artikelen, maar 82. Eerlijk gezegd komt dat door een rekenfout. Uiteindelijk heb ik mijn doel bijgesteld en wilde ik 2 keer per week een artikel schrijven. Dat is veel weken gelukt, en sommige weken niet. Ik vind 82 stuks ook een mooi aantal!

Naast de openbaar gemaakte voornemens had ik nog een paar doeltjes die ik voor mijzelf heb gehouden. Een groot aantal daarvan heb ik gehaald, of op z’n minst een forse stap in de goede richting gezet. Een korte opsomming:

  • Lichaam: weer gestart met hardlopen (fanatiek dit keer); de twee wratjes die ik al een tijdje heb, zijn bijna weg; ik heb een volle bos blonde krullen; ik kan toerskiën.
  • Geest: Ik heb de rust gevonden in het idee om de komende jaren in Nederland te blijven wonen; ik voel me goed en zit lekker in mijn vel
  • Contacten: ik ben dankbaar voor de goede vrienden om mij heen; recent ben ik een erg leuke vrouw tegengekomen; ik heb mijn netwerk weer uitgebreid met interessante contacten
  • CV: De studie psychologie heb ik voortgezet; ik heb van Octavalent een bedrijf gemaakt met een goede basis om te groeien (van S naar B); ik schrijf een blog die steeds beter gelezen wordt

Eerder schreef ik dat voor het halen van doelen een gedragsverandering nodig is en dat je uiteindelijk twee soorten doelen kunt stellen: dingen dit je moet doen (gedrag), en dingen die je als gevolg overkomen (doel). Gezonder eten is iets wat je doet, en als gevolg overkomt het je dat je op een ochtend op je streefgewicht bent. Met het opstellen van goede voornemens heb ik gemerkt dat het beter is om te bepalen wat je wilt krijgen, in plaats van wat je wilt doen. Ik bepaalde dat ik 5 x 1 week op vakantie wilde. Ja, dus… Maar waarom? Het was beter om op te schrijven dat ik gedurende het jaar geen behoefte aan vakantie wilde voelen. Hoe ik dat doel dan zal bereiken kan gedurende het jaar wel gezien worden.

Met nog twaalf uur te gaan zit dit jaar er bijna op. Ik hoop dat iedereen 2010 als het zijn/haar beste jaar ooit heeft ervaren. Dat 2011 nog beter mag worden!

Advertisements

Wat ik leerde als ondernemer (deel I)

Na veertien jaar als werknemer een loonstrook te hebben ontvangen was het tijd om eindelijk ondernemer te worden. Ik nam een semi-sabbatical en nam zo af en toe een freelance-klus aan. Vervolgens werd ik vennoot bij Octavalent en was ik echt eigen baas. Nu maak ik de balans op en ik concludeer dat ik een hoop heb geleerd over ondernemerschap.

Allereerst is het mij opgevallen dat ik ’s nachts, als ondernemer, beter slaap dan in de tijd dat ik in loondienst werkte. Dat is apart. Je zou zeggen dat een ondernemer zichzelf nogal wat zorgen de hals haalt. Ik heb hier vier verklaringen voor. Ten eerste wordt je als ondernemer regelmatig geconfronteerd met de diepe ellende van collega-ondernemers. En die redden het ook altijd! Mocht het ergste overkomen, dan klim óók ik dat dal wel weer uit. Ten tweede is een ondernemer positief ingesteld en gericht op de langere termijn. Daarmee hebben de dagelijkse beslommeringen niet zo’n direct effect. Wat mij brengt bij de derde reden: medewerkers. Des te drukker ik mij maak des te minder druk mijn medewerkers voelen. En zij moeten het doen, ik niet. Ten vierde, en dit geldt voor iedereen, is het goed te realiseren dat je je werk beter kan doe als je goed geslapen hebt. Aan halve nachten wakker liggen piekeren heeft niemand iets. ’s Nachts goed slapen is het halve werk.

Mijn tweede les is, dat een ondernemer vogelvrij is. Als ondernemer ben je zelf verantwoordelijk voor je eigen succes en je eigen falen. Geen werk betekent geen brood op de plank en snel daarna een persoonlijk faillissement. Laten we eerlijk zijn: in Nederland leggen we medewerker in de watten. Contracten voor onbepaalde tijd, ontslagregelingen en sociale verzekeringen bieden een ongekend vangnet voor de mislukkende werknemer. Voor een ondernemer is de wereld harder, maar zeker niet té hard. Een succesvol ondernemer kan navigeren in de risico’s en neemt maatregelen. Een ondernemer onderhoudt daartoe zijn netwerk van relaties, heeft zijn administratie op orde en is scherp op kansen en bedreigingen.

De zelfstandigheid die een ondernemer heeft bevalt mij erg goed. Liberaal als ik ben vind het een prima idee als mensen meer verantwoordelijk (moeten) nemen voor hun eigen leven. Ik ben er achter gekomen dat er in Nederland geen cursussen of opleidingen zijn die ondernemers echt kunnen voorbereiden op het ondernemerschap. Dat is jammer. Ik denk dat meer eigen verantwoordelijk en ontwikkeling van ondernemersmentaliteit ook werknemers van grotere waarde maakt.

De derde les die ik leerde is fundamenteler: waarom ondernemerschap? Ondernemers zijn er in vele soorten en maten. Ik ben tot de conclusie gekomen dat er twee uitersten zijn: de life-style-ondernemers en de business-owners. De eerste zijn de typische papa-en-mama-bedrijven, zeg maar de middenstand. Dit zijn ondernemers die hun werk leuk vinden, er niet aan moeten denken om voor een baas te werken en net voldoende verdienen om in de zomer twee weken naar Torremolinos te gaan. De business-owners daarentegen werken niet in het bedrijf, maar aan het bedrijf. Zij bouwen een systeem van mensen en middelen wat poen schept, zonder dat ze er zelf in hoeven te werken. Hun doel is een bedrijf op te bouwen en het daarna te verkopen.

Na bijna vier jaar (plus twee jaar ondernemen in loondienst) concludeer ik dat ik een echte business-owner-mentaliteit heb. Dat maakt het lastig om ondernemer te zijn. Een business-owner werkt aan een bedrijf, maar aan een startend bedrijf valt weinig te sleutelen. De kracht van een goede startende ondernemer is dat hij met volle passie kan werken in zijn bedrijf, zonder het bouwen van een systeem uit het oog te verliezen. Pas als een bedrijf staat, alle posities zijn ingevuld en de operatie loopt, dan is de inhoud voor de ondernemer van minder belang. Maar voor het zo ver is, is het gemiddelde bedrijf toch als snel zo’n vijf tot tien jaar verder.